Ik ‘moet’ het rustiger aan doen…

Al een poosje volgt Bianca de sessies bij Paard en MenZ. Vanmorgen was ze weer aanwezig voor de vijfde sessie uit een rij van 7 geplande sessies. Dit keer een sessie met een gouden randje, bleek achteraf…

Vandaag gaat Bianca aan het werk met Cerise. Een paard wat érg graag meewerkt in de sessies. Bianca krijgt een opdracht die ze gaat uitvoeren met haar. Ijverig en hardwerkend gaat Bianca aan de slag en Cerise bekijkt dit eens vanaf een afstandje. Cerise loopt tijdens het uitzetten van de materialen eens langs de pionnen en gaat weer op een afstandje kijken. Als Bianca de materialen klaar heeft staan loopt ze naar Cerise toe en wil starten. Op dat moment kijkt Cerise volledig de andere kant op en besluit niet mee te werken. Dit roept frustratie op bij Bianca en dit zie ik terug bij Cerise. Ze zet het namelijk o.a. op een lopen en begint te bokken. Uiteindelijk geeft Bianca aan het niet meer te weten en haakt af. Cerise aan de ene kant van de bak en Bianca aan de andere kant. Ver van elkaar verwijderd…

Tijdens het gesprek geeft Bianca aan hier in de praktijk tegenaan te lopen. Druk doende met het uitvoeren van de opdracht en als het niet lukt, frustraties.
Middels een mindfullness opdracht komt Bianca weer wat meer tot rust en als Bianca na een gesprek het inzicht krijgt “rustiger aan te doen” vraag ik haar de opdracht met dit inzicht opnieuw uit te voeren. Ze loopt snel op Cerise af, maakt vluchtig contact en gaat weer op haar doel af: de opdracht volbrengen. Deze keer is Cerise bijna beledigd dat Bianca zo snel wegloopt en haakt niet aan bij haar.

Ik benoem wat ik zie en zet het stukje “contact maken met de ander” centraal. Wat maakt dat je contact hebt met een ander? Wanneer héb je contact? Hoe voelt het als je verbondenheid hebt met de ander? Wat komt daar uit voort? Waarom heb je de ander nodig, en in dit geval Cerise?

Actief gaat Bianca weer op zoek naar contact met Cerise. Ik geef aan het contact eens over te laten aan het paard. “Wacht eens af en kijk wat er gebeurt; doe eens rustig aan” Een paar minuten staan ze naast elkaar stil en af te wachten wat de ander gaat doen. Ik zie de onrust stijgen bij Bianca en als een soort tegenreactie gaat Cerise juist extreem vertragen. Bijna als in slow-motion draait ze haar hoofd en gaat al schrijdend richting Bianca. Uiteindelijk gaat ze récht voor Bianca staan en kijkt haar indringend aan. Bianca wacht wat zenuwachtig af maar laat het gebeuren. Telkens komen ze een érg klein stukje dichter bij elkaar totdat Cerise haar hoofd op de schouder van Bianca legt. Zelfs de ogen van Cerise gaan hierbij dicht. Bang om dit moment te verbreken, ben ik stil en wacht ik af.

Na een paar minuutjes gaan de ogen van Cerise open en kijkt Bianca weer indringend aan door recht voor haar te gaan staan. Vervolgens gaat ze snuffelend bij Bianca langs haar hoofd en zie ik een onwijs mooi contact ontstaan. Bianca die geniet van alle aandacht en Cerise  die vanuit haar slow-motion haar rust lijkt over te brengen naar haar. Vanaf de zijkant moet zelfs ik een traantje wegpinken.

Zo gaan weer enkele minuten voorbij en ik zie een rustig stel staan, volledig in elkaar opgegaan, elkaar aanvullend in rust. Als Bianca zichtbaar rustig is gaat Cerise haar eigen weg. Langzaam komt Bianca weer “bij” en beseft ineens weer waar ze is. Dan komen de emoties  en tranen naar boven; “Nu begrijp ik wat ik met “rustiger aan doen” bedoel…”

Met dit onwijs mooie inzicht en een ervaring rijker besluiten we de sessie af te sluiten. Beiden onder de indruk van de spiegelende vaardigheden van Cerise.

Geef een antwoord