buiten je kaders denken…

Al een aantal keren is Ingrid bij mij geweest. Vandaag is de vierde sessie. We evalueren eerst de sessie en het huiswerk van de vorige keer. Ze geeft tijdens de evaluatie aan dat ze moeite heeft om haar eigen kaders te doorbreken. Als ze eenmaal iets besloten heeft voor haarzelf, kan ze hier niet van afwijken. Zo neemt ze zich bijvoorbeeld voor om iedere dag een uur aan de huishouding te besteden. Gezien haar situatie heeft ze hier niet iedere dag de energie voor maar wil (ten koste van zichzelf) dit wél volhouden.

Aan het werk: 
In het midden van de cirkel leggen we een vierkant neer van balken. De opdracht is dat ze 4 hoeven in dit vierkant moet plaatsen en deze daar een poosje moet houden. Ze gaat hard aan het werk en krijgt Nick in het vierkant. Hem daar echter stil laten staan is nóg harder werken. Ik zie Ingrid ploeteren en hard op en neer lopen om hem daar te houden.

Opeens kijkt ze me aan en zegt: “heey… dit is eigenlijk wat ik met mezelf doe. Ik leg mezelf iets op en werk daar erg hard voor maar zie niet in dat dit niet goed voelt”. “Dit voelt eigenlijk helemaal niet goed! Ik vind dit zielig voor Nick.” Gaandeweg gaan we verkennen wat voor haar niet goed voelt en besloten wordt om het kader (het gesloten vierkant in het midden van de bak) aan één kant te openen. Hierbij geeft Ingrid aan dat ze soms ietsje flexibeler moet zijn. In de bak zie ik echter wat anders. Nick gaat aan alle kanten het vierkant in en weer uit maar niet aan de geopende zijde en dit is volgens Ingrid niet goed.  Ook hierover gaan we in gesprek. Wat is “flexibel zijn” voor Ingrid? Is dit ook omgaan met onverwachtse situaties? Of is dit flexibel zijn met een door haarzelf opgelegd kader? In hoeverre is ze hier flexibel in? Dit alles wordt een voor Ingrid leerzaam gesprek vol inzichten.

Als ik besluit de sessie af te ronden vraagt Ingrid zich af: “wat zou er gebeuren als ik het hele grote kader zou openen? Namelijk het lint wat om deze sessie heen staat?” Zelf eigenlijk ook wel erg nieuwsgierig naar deze vraag, daag ik haar uit en vraag haar de stap te zetten. Ze maakt de cirkel open bij de poort en Nick loopt naar buiten. Hij gaat echter direct in een hoek van de grote bak staan. Zelf geeft Ingrid hierbij aan: “dit herken ik… Als ik uit mijn comfortzone stap, voel ik me in een hoekje gedrukt. Dat voelt niet prettig.” Ik vraag haar wat ze hier aan zou kunnen doen. Hierop pakt ze het lint en probeert Nick weer in de veilige en vertrouwde cirkel te zetten. Als ik haar vraag waaróm ze dit doet geeft ze aan: “dat is voor hem vertrouwd en veilig”. Meteen nadat ze dit zegt schiet ze vol. “Dat is wat ik eigenlijk zelf ook altijd doe: ik durf het niet aan en stap weer terug in mijn oude gedrag”. Ik stel haar de vraag wat ze nu het liefste zou doen. Ingrid zegt: “ik wil zo graag sámen met Nick de uitdaging aangaan en hem de grote ruimte in zien te krijgen.” Op dat moment daag ik Ingrid uit en vraag haar dit te gaan doen.

Na 3 pogingen lukt het ze en rennen samen, nadat Ingrid ook letterlijk zegt tegen Nick: “kom, we gaan dit SAMEN doen”, de open ruimte in. Het doel; aan de andere kant van de bak komen, is haar niet gelukt maar Ingrid is al enorm tevreden met het resultaat: Nick (en haarzelf) buiten het standaard kader brengen en de uitdaging aangaan.

Moe maar voldaan sluiten we de sessie af en plaatsen Nick na een hele dikke knuffel weer in de cirkel. Ingrid wens ik de komende tijd veel plezier en succes met het aangaan van uitdagingen en buiten haar comfortzone stappen!

Geef een antwoord