Ook een coach heeft haar doelen…

Paard en MenZ bestaat nu ruim anderhalf jaar en in deze tijd heb ik zelf als coach de nodige ups en downs gekend in mijn privé situatie. Waar ik anderen de juiste vragen kan stellen, tips of adviezen kan geven, wandel ik nog wel eens mezelf voorbij. (On)bewust weet ik wat mijn eigen te behalen doelen zijn maar stel deze telkens uit. “Ach… kan nog wel…”

Na de laatste sessie vóór de vakantie zette ik nog even een paard in de ring om te kijken of deze “geschikt” was. Het paard bleef aan de wandel en ontweek mij. Van een afstand stond hij te kijken maar zocht geen toenadering. Hij was nieuwsgierig naar wat er buiten de ring gebeurde en bleef daar op gefocust. Op dat moment dacht ik nog: “goh, het paard lijkt wel op mij” en lachte dit weg. Ook ik focus mij op de buitenkant. Ik focus me op mijn vrienden, mijn familie maar ook op de klanten van Paard en MenZ. Mezelf vergeet ik hierin nogal eens. Boek tóch nog even die éne klant, ga toch nog even bij die vriendin langs terwijl ik eigenlijk een avondje netflix had gepland voor mezelf, of doe tóch nog “ff” de boekhouding snel tussendoor. Echt rust heb ik niet en wandel, net als dat paard, stevig door in mijn eigen leven en ben vooral niet gefocust op mezelf.

Als mijn collega’s vragen wat ik in de vakantie ga doen geef ik aan: “Heerlijk genieten van mijn huisje en tuin”. Een jaar geleden ben ik namelijk verhuisd en heb een jaar lang hard gewerkt dit huis een thuis te laten worden en wilde daar deze vakantie van genieten. Niet klussen maar met een boek in de tuin of met de schoffel door de border. Terwijl ik dit zeg tegen collega’s denk ik bij mezelf : “oei… hoe ga ik dit doen?”

Nou… geloof mij… ik werd hierbij “geholpen…” De eerste zondag van mijn 5 weken vakantie (Ik werk ook nog part-time in het onderwijs als Intern Begeleider) besloot ik samen met een vriend te gaan skeeleren. Iets wat ik al ruim 15 jaar doe. Na een km of 12 lag er een klein beetje zand op de weg. Ik zal jullie de details besparen maar ik viel enorm hard op mijn achterwerk en rechterarm. Er zat niets anders op dan een ritje naar het ziekenhuis. Eigenwijs en hard als ik ben (voor mezelf) liet ik me niet ophalen door een ambulance en ook niet ophalen door een vriendin maar besloot nog 5 km naar huis te skeeleren. “Dat kon toch nog wel??”

In het ziekenhuis aangekomen bleken zowel elleboog als staartbotje gebroken te zijn. Mijn arm werd in het gips gezet van bovenarm tot vingers en met wat pijnstilling mocht ik naar huis. Daar begon de ellende. Aangezien ik alleen woon kon ik niet voor mezelf zorgen de eerste week en was ik afhankelijk van anderen. Iets wat TOTAAL niet bij mij past maar wat op dat moment niet anders kon. Koken, douchen, eten in stukjes maken, stofzuigen, honden uitlaten etc. Overal had ik hulp bij nodig.
Waar ik dus graag rustig aan wilde gaan doen, MOEST ik nu wel rustig aan doen. Allerlei doelen die ik al een poosje vooruit schoof kwamen deze vakantie aan de orde:

“Vers” van het ziekenhuis…
  • Hulp vragen aan een ander
  • Genieten van wat ik bereikt heb in anderhalf jaar tijd
  • De ander toestaan mij te helpen en zelf een stapje terug kunnen doen
  • Sta eens stil…

Misschien had ik dat al uit dat korte moment met dat paard in de bak kunnen halen maar nee… eigenwijs als ik ben moest ik enorm hard op de rem getrokken worden en met een elleboog in het gips komen om tot rust te komen. Nu, na 6 weken vakantie, kan ik zeggen dat ik aan mijn doelen gewerkt heb! Op hele korte termijn zal ik weer met datzelfde paard in de ring gaan staan en kijken hoe het dan gaat.

Stiekem ben ik toch wel ONWIJS trots op die klanten die bij me komen en een beter rendement halen uit de sessies dan ik zelf 😉

Geef een reactie