Genieten met de hoofdletter “G”!

Op maandag stap Karin enthousiast het erf op. Karin is een energieke vrouw die via haar werkgever een traject volgt bij mij. De laatste periode heeft ze behoorlijk veel gevraagd van zichzelf en is hierdoor in de ziektewet terecht gekomen. Ze straalt energie uit maar je ziet ook dat ze moe is.

Tijdens de intake hebben we gekeken naar wát haar klachten precies zijn en hoe het op dít moment gaat. Ook welke doelen ze wil behalen zijn besproken. Tijdens de intake heb ik al het gevoel dat Karin iets té enthousiast is qua terugkeer op het werk. Ik vraag haar dan ook “mág je weer gaan werken of moet je weer gaan werken?” als ze aangeeft binnenkort weer te gaan starten met reïntegratie werkzaamheden. Hierop geeft ze geen heel duidelijk antwoord en we gaan als afsluiting van de intake een korte sessie met het paard doen. Hierbij schrijf ik voor mezelf al op “gas terug nemen…”. Ik heb het idee dat ze te hard van stapel loopt maar dat zal ze vast zelf gaan ervaren tijdens de sessie(s).

Afgelopen maandag kwam ze dan ook voor de tweede keer. Dit keer werkt Cerise met haar. Een enthousiast en fijngevoelig paard wat telkens de kleine dingetjes haarfijn duidelijk weet te maken. Cerise gaat graag even liggen voorafgaand aan de sessie. Dit om even de stalkriebels van zich af te halen. Dit doet ze dan ook direct als ik haar in de cirkel plaats. Ondertussen vraag ik aan Karin met welk doel we vandaag gaan starten. Dat wordt het doel: “de ander (en mezelf) weer leren vertrouwen”.

Karin heeft als opdracht: laat het paard enkele stappen achterwaarts lopen. Ze stapt rustig de bak in en zoekt eerst contact met Cerise. Vervolgens laat ze haar vrijwel direct een aantal passen achterwaarts stappen. Rustig wacht ik af wat ze gaat zeggen. Cerise haakt af en loopt héél langzaam verder. Karin gaat er achteraan. Cerise stapt uiterst rustig door. Dan zoekt Karin opnieuw contact en wil haar nogmaals achterwaarts laten stappen. Dit lukt deze keer niet. Als ik haar vraag wat er gebeurt bij haar geeft ze aan: “ze wil niet meer meewerken”. Hierover gaan we in gesprek. De eerste keer heeft ze namelijk wél achterwaarts gestapt. Waarom een tweede keer? Dan begint Karin verontschuldigend te lachen. “Tja… de lat ligt nu eenmaal hoog en ik wil graag dat ze het nog een keertje doet”. Terwijl ze het zegt, valt het kwartje. “Dat doe ik eigenlijk ook bij mezelf….”

Tijdens ons gesprek gaat Cerise vlak naast Karin liggen en blijft liggen. Het lijkt even alsof ze wil gaan rollen maar doet het niet. Ik vraag Karin wat ze nu het liefste zou doen. Zij twijfelt even en geeft aan dat ze er het liefste tegenaan kruipt. Dit kan niet bij ieder paard en bij iedere klant maar ik weet dat zij ervaring heeft met paarden en geef aan dat het ‘mag’. Ondertussen BAAL ik als een stekker dat ik op dit onwijs mooie moment NIET mijn telefoon bij me heb om een foto te maken. Zowel Karin als Cerise genieten van het moment. Dit wordt verbroken als Cerise opstaat. Karin is er van onder de indruk en we praten hierover. “goh….” zegt Karin. “Dit is wie ik eigenlijk was en wie ik ook weer wil zijn… Rustig erbij kunnen gaan zitten en vanuit alle rust de dingen kunnen bekijken. Wat een onwijs bijzonder moment! Het raakt me écht.”

Terwijl we het erover hebben dat het zo jammer is dat we dit moment niet vast hebben kunnen leggen, gaat Cerise wederom vlak naast Karin liggen. Dit keer laat ik het niet gebeuren en geef aan tóch even mijn telefoon op te halen. Snel maak ik vanaf de kantine wat foto’s… Stel dat ze tóch nog opstaat… Al die tijd blijft Cerise daar liggen. Met haar ogen dicht. Volledige rust uitstralend.

 

Als ik terugkom, zoekt Karin wederom contact met Cerise terwijl ze ligt. Deze keer kan ik wél foto’s maken en doe dit dan ook zeker. 

Als Cerise het contact verbreekt, pinkt Karin een traantje weg. “Dit is genieten….” geeft ze aan. “Dit is de rust die ik weer terug wil.”

Waar ze moeite heeft om de ander te vertrouwen, gaat ze naast een paard zitten van ruim 700 kilogram met 4 sterke benen. Dit paard kan ieder moment opstaan en haar raken maar zij kiest ervoor om ernaast te gaan zitten en het paard te vertrouwen. Terwijl we dit bespreken glimlacht ze en valt het kwartje… Dan besluiten we de sessie af te sluiten.

Terug in de kantine met een glaasje water is Karin er nog steeds beduusd van. “Ja, ik moet mezelf weer wat meer rust gunnen en weer meer gaan genieten. Nu weet ik weer hoe dat voelt!”.

Ik besluit om niet over twee weken maar haar over drie weken weer in te plannen. Kan ze mooi een weekje extra rust hebben 😉

Met toestemming van “Karin” plaats ik dit verhaal en deze foto. De naam is uiteraard veranderd.