De weg er naar toe

Afgelopen week (nog vóór alle buien) was het een aantal dagen heerlijk weer! Op een vrijdagmiddag ben ik met mijn zoontje Jevi en twee honden Diesel & Dribbel naar een hondenlosloopgebied geweest in Hellendoorn. Een absolute aanrader! Een plek waar hondenbezitters elkaar kunnen ontmoeten en waar de kleine man zijn emmer en schepje mee naar toe neemt vanwege de grote zandkuil die er is.

De vrijdagen zijn inmiddels mijn meest favoriete dagen. In het kader van ‘grenzen stellen’ heb ik ‘afgesproken’ met mijn twee jarige mannetje dat deze dag voor ons samen is. ’s Morgen haal ik hem uit bed en drinkt hij zijn fles in ons bed met de tv aan. Daarna gaan de kleren aan en vertrekken we richting zwembad om te gaan zwemmen. Daar is eerst de peuter zwemles en vervolgens vrij zwemmen met NATUURLIJK wel 1000x van de glijbaan…

Klaar met zwemmen, dan even wat boodschappen doen aan de overkant en op de fiets naar huis. Onderweg een croissant in de hand zodat hij thuis rechtstreeks naar bed kan.

Als meneertje slaapt heb ik de handen even vrij en kan ik mijn eigen ding doen. Na een uurtje of twee is hij weer wakker en gaan we wat drinken met een koekje of fruit. Die vrijdag besloot ik om samen met Jevi en de honden naar Hellendoorn te gaan. Iedereen in de auto, picknicktas mee en vertrekken maar. Ik ken natuurlijk de zandkuil al wat langer en ben hier regelmatig te vinden. Honden rennen al voorop en zijn dolenthousiast! Maar… het tweejarige mannetje neemt de tijd. Bloemetje hier, eikeltje daar, boomwortel niet gezien; boem. Zelf sta ik er onrustig naast; hup hup… het is een meter of 400 naar de bewuste zandkuil vanaf de parkeerplaats. Ik zou graag willen dat hij eens wat doorloopt! Dan loopt hij weer 5 meter en bedenkt zich dan opeens en komt met een boos gezicht weer terug. Inmiddels hebben de honden het al opgegeven en struinen de struiken in, af en toe incheckend bij ons om te kijken waar we zijn. Ondertussen zijn wij nog geen 10 meter opgeschoten. WAUW, een héle mooie steen! Ja, Jevi, die is érg mooi! Nou, hup hup… Naar de zandkuil. Als ik hem optil, wordt hij boos. Hij wil écht zelf lopen. We zijn al zeker 15 minuten verder maar nog stééds niet bij de zandkuil;. ZUCHT! Ik geef het op. Heb geen zin in ‘gezeur’ en laat hem zijn gang gaan. Ik zie een dikke boomstam liggen en besluit hier op te gaan zitten en eens te gaan kijken wat hij eigenlijk aan het doen is.

Dan zie ik dat hij geniet. Van de kleine dingen om hem heen. De grassprietjes, de bramen die er nog aan de struiken hangen, de paardenbloemen tussen het gras die hij kan plukken, de vele stokken die honden onderweg gevonden hebben, de grappige boomwortels waar hij telkens over heen struikelt… Terwijl ik zijn stralende gezichtje zie, smelt ik van binnen. Dribbel brengt regelmatig een stokje naar hem die Jevi met liefde weer weggooit. Diesel die in alle rust zijn eigen weg kiest, snuffelt, de boel markeert en niet meer zo snel is vanwege zijn leeftijd (bijna 13). Als ik hier zo eens 10 minuten zit te kijken, boeit de zandkuil mij eigenlijk niet meer zo. Waarom haasten als dit ook al zo genieten is? Ik zie 3 boefjes op hun eigen manier genieten van het weer en de natuur om zich heen. Zelf zit ik heerlijk in een zonnetje relaxt te genieten van deze 3. Als meneertje ‘uit ontdekt’ is, komt hij naar me toe met een werkelijk FANTASTISCH mooie steen (in zijn ogen dan 😉 ). Deze moet natuurlijk mee en belandt in zijn emmertje. Hij pakt deze zelf op en loopt vanzelf verder het pad af richting zandkuil. 

Daar aangekomen gaat de picknicktas open. Ranja voor hem met een koekje en de honden hebben ook nog wat lekkers. Op een kleine boomstam zit meneer alles lekker op te peuzelen onder de volledige aandacht van zijn beste vriendje Dribbel met Diesel op de achtergrond.

Dan bedenk ik mij hoe vaak dit eigenlijk voorkomt bij mij. Dat ik iets in gedachten heb wat ik wil doen of welk doel ik wil bereiken. Door hier zo op te focussen vergeet ik met regelmaat de weg die ik hiervoor maak. Dit terwijl de weg er naar toe óók al zo mooi kan zijn. Dan duurt het misschien ietsje langer maar het einddoel is vaak wel hetzelfde…