Dierenwelzijn

Dierenwelzijn

Afgelopen dinsdag werd ik benaderd door RTV OOST om mee te werken aan een item over dierenwelzijn: (https://www.rtvoost.nl/nieuws/312833/Paardencoach-uit-Wierden-Goed-dat-er-regels-komen-voor-therapiepaarden De verslaggever vroeg of ik hier die dag al iets van gehoord had. (Nu en ik al blij als ik ’s morgens op tijd in de auto zit naar mijn werk, mijn zoontje eten heeft gehad, de honden brokjes hebben gehad en uit zijn geweest, mijn tas mét lunch in de auto staat en ik zelf ook nog ontbeten heb. Maar goed… daar hebben wij het nu niet over 😉 )

Ik had er dus nog niets van gehoord. Een snelle blik op de laptop en ik zag inderdaad allerlei discussies losbarsten. Ook op onze besloten FB groep van paardencoaches was al een discussie gaande.

Maar waar gaat het nu eigenlijk over? Als ik op de site van het RDA kijk staat er het volgende:

Activiteiten met hulpdieren worden toegepast bij mensen van alle leeftijden en bij uiteenlopende problematiek, zoals autisme, gedragsproblemen, ADHD, depressie en dementie. Er zijn echter geen wetten of regels die het aanbod, de nodige kennis of de omgang met dieren regelen. Iedereen kan dierondersteunde interventies aanbieden zonder dat daarvoor scholing, vaardigheden of kennis hoeft te worden aangetoond. Daardoor zijn er grote verschillen tussen de zorgaanbieders. Soms komen misstanden voor door gebrekkige kennis van gedrag en verzorging van de dieren.

De inzet van dieren in de zorghulpverlening kan verantwoord zijn, vindt de Raad. Voorwaarde is dat er een goede afweging wordt gemaakt tussen het nut en de noodzaak voor de mens en de eventuele inbreuk op het welzijn van het dier. Professionalisering is dan wel een vereiste. De oprichting van een beroepsvereniging zou een eerste goede stap zijn richting betere waarborging van het welzijn van dier en mens. De overheid zou het initiatief kunnen nemen en een dergelijke oprichting kunnen faciliteren. Een beroepsvereniging kan de invoering van een kwaliteitskeurmerk op zich nemen. Hierin kunnen verscheidene zaken worden opgenomen, zoals normen voor een maximale werkbelasting en protocollen voor hygiëne en veiligheid. Daarnaast kan er worden toegezien op de totstandkoming van een uniform opleidingscurriculum.

Iedereen met een paard en een enthousiaste instelling kan zich inderdaad ‘zo maar’ paardencoach noemen. Hoe weet jij als klant nu het verschil tussen al deze aanbieders. Dit gaat echter niet om het welzijn van de paarden. Dit gaat over de aanbieders.

Maar wie gaat nu die regels opstellen?  Wie gaat er beslissen waar iedereen zich aan moet gaan houden? Dat is waar ik mij zorgen over maak. Waarschijnlijk gaan heel veel mensen en instanties zich hiermee bemoeien, wordt er een heel scala aan regels bedacht die in de praktijk misschien weinig te realiseren zijn. Of er moet aangesloten worden bij een keurmerk wat erg kostbaar is. Wat zegt dit dan over het dierenwelzijn?

Dat een paard voldoende beweging moet krijgen, goed voer en niet overbelast moet worden vind ik vanzelfsprekend. De stal waarin zij staan moet voldoende van formaat zijn en er moet sprake zijn van voldoende  weidegang. Hoe hang je hier echter regels aan? Moet ik met een timer bij de stal gaan zitten om op te letten dat hij/ zij er niet te lang in staat? Moet ik de stallen met een tandenborstel schoonmaken voor een betere hygiëne? Mag een paard per kilo lichaamsgewicht maar een x aantal minuten ingezet gaan worden tijdens sessies?

Ik kan natuurlijk alleen voor mij zelf spreken maar… als ik signalen zie van een gestrest paard, een paard wat geen plezier heeft in zijn werk, dan zet ik hem/ haar zeer zeker NIET aan het werk met klanten. Naast dat ik zorg draag voor mijn collega’s (de paarden) is de veiligheid van de klant er ook nog. Een paard wat niet wil meewerken in een sessie of niet lekker in zijn/ haar vel zit, kan op verschillende manieren reageren. Éen ervan is de frustraties botvieren op de klant. Nu ben ik goed verzekerd maar dat wil natuurlijk niemand!

Dát er regels moeten komen, ben ik het helemaal mee eens… maar laat dit dan wél doen door mensen uit het werkveld. Mét paardenkennis.

Ik kan oprecht zeggen dat de paarden bij Paard en MenZ, die ingezet worden bij de sessies:

  • voldoende weidegang/ beweging krijgen
  • 2x 45 minuten per dag ingezet worden (max 2x per week)
  • goede & regelmatige voeding krijgen
  • regelmatig bij zowel hoefsmid, tandarts als dierenarts komen
  • eerlijk gereden worden door de ruiters
  • lekker paard mogen zijn tijdens de sessies en er geen druk op ze uitgeoefend wordt
  • toppers zijn!

(Wat betreft mijn kwaliteiten/ opleidingen tot paardencoach… Deze zijn er ook zeer zeker! Ben je hier benieuwd naar, stuur mij dan gerust een berichtje of bekijk mijn LinkedInn profiel 🙂  )

 

 

5 tips tegen een baaldag… (voor als écht alles even tegenzit)

Als die ene klant tóçh af zegt terwijl ik net alles aansluitend gepland had, als die teamsessie na een onwijs leuke intake tóch niet doorgaat, als mijn zoon net de boel onder plast als ik hem aan het verschonen ben en naar het werk moet, als de oppas niet kan komen terwijl ik een héle belangrijke afspraak heb…. Kortom, niet altijd ALLES gaat goed. Ook niet bij mij…

De meeste dagen hebben wel iets positiefs in zich, als je er maar hard genoeg naar op zoek gaat. Maar wat als op een dag echt alles tegenzit en je niet anders kunt dan klagen? Over je fietsband die stuk is gegaan vlak vóór je afspraak of die regenachtige en koude dag terwijl je een dagje uit hebt gepland of die toets waar je zo goed voor had geleerd maar waar je een onvoldoende voor hebt gehaald… Op zo’n dag wil je misschien op de bank zitten met een zwaar gefrustreerd gevoel! Maar hoe ga je nu om met zo’n baaldag? Wat als alles tegenzit? Dit zijn 5 tips tegen een baaldag.

1.  Klagen mag, maar klaag met mate

Als je een baaldag hebt, dan wil je daar misschien je ei over kwijt. Een goed gesprek kan zeker helpen als het gaat om een probleem waarover je je hart moet luchten. Maar wat nu als er eigenlijk niets te doen is tegen het probleem waarover je klaagt? Heel lang klagen over de gemiste trein heeft in zo’n geval bijvoorbeeld niet altijd zin. Probeer op een baaldag eens om je ‘klaagtijd’ te beperken tot zo’n vijf of tien minuten als het om iets vervelends gaat wat niet je leven beheerst. Na vijf minuten spreek je jezelf streng toe: “Oké, onderwerp afgesloten!”. Misschien helpt het je om niet in die negatieve spiraal te blijven hangen.

2. Maak op je baaldag tijd voor iets leuks

Door ineens aan iets positiefs te denken, helpt op een baaldag niet altijd. Misschien is er wel simpelweg helemaal niets leuks gebeurd op zo’n dag. Wel kun je in dat geval heel bewust iets leuks inplannen. De dag is nog niet ten einde, dus probeer er ’s avonds nog iets van te maken. Zet bijvoorbeeld je favoriete serie op, neem een heerlijke uitgebreide douche of ga er bewust even op uit. Of bel die vriendin op voor een gezellige avond samen films kijken. Natuurlijk gaat die baaldag dan niet zomaar weg, maar het kan je wel helpen om even je zinnen te verzetten.

3. Kijk bewust terug op iets wat wél leuk was

Misschien had deze baaldag helemaal niets leuks in zich. Maar er zijn vast momenten waar je wel met plezier aan terugdenkt. Denk aan vakanties, dagjes weg of bijzondere mijlpalen in je leven. Kijk bijvoorbeeld eens foto’s terug of pak er weer een tekst of lijstje bij dat je op dat moment hebt geschreven. Herinneringen ophalen kan ervoor zorgen dat je weer even het fijne gevoel van dat moment terughaalt. Ook al is het misschien maar een klein beetje, soms is dat net wat je nodig hebt.

4. Zoek positiviteit op

Op een baaldag zie je misschien zelf niet zoveel positiefs. Wil je toch wat positiever naar de dag kijken? Zoek dan eens heel doelgericht positiviteit op. Hoe? Nou, je kunt bijvoorbeeld een comedyserie kijken, blogs lezen waar je blij van wordt of er een grappig boek bij pakken. Natuurlijk slaat je stemming dan niet in één keer om, maar het zou al leuk zijn als zoiets je weer een heel voorzichtige glimlach op je gezicht bezorgt. In ieder geval zeker het proberen waard wat mij betreft!

5. Ga vroeg naar bed

Heb je al van alles geprobeerd en ben je helemaal klaar met deze baaldag? Dan is er altijd nog een redmiddel om echt een einde te maken aan je dag. Accepteer dan gewoon dat je dag niet zo fijn was. Zoek op tijd je bed op en stel alvast een lijstje samen voor de (leukere) dingen die je morgen wilt gaan doen. Soms is de gedachte “Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen” zo slecht nog niet. Misschien moet je gewoon de dag net iets vroeger afsluiten om de volgende dag hopelijk een minder vervelende dag te beleven.

 

Het rozijntje…

Mindfulness…. Iets waar ik in het verleden al eens contact mee heb gemaakt. Iets waar ik ABSOLUUT niet enthousiast over was. Iets wat ik zweverig vond. Iets wat voor mensen met geiten wollen sokken is…

En nu ga ik zélf een workshop hierin maken. Huh?? Dat is toch tegenstrijdig? Dan sta je er toch niet achter? In deze blog leg ik je uit wat de kennismaking er mee was en hoe ik er nu in sta. Dan begrijp je aan het einde waarschijnlijk wel waarom ik deze workshop ga aanbieden… Begrijp je het niet, kom het dan zelf ervaren 😉

Zo’n 6 jaar geleden kwam ik in contact met mindfulness via een bekende (Michel) van mij. Michel kreeg mindfulnesstraining op de wijze die de meeste mensen inmiddels kennen: het bekende “rozijntje”. Iets wat je in de pannenkoek doet, in je salade of in ander eten. Kortom, iets wat ergens in gaat en waar je vaak niet bij stil staat als je het opeet. Tijdens de eerste kennismaking kreeg Michel een rozijntje met de opdracht deze een poosje in zijn mond te houden en te ervaren hoe deze proeft, voelt, smaakt etc… Deze nuchtere Tukker kwam redelijk gefrustreerd thuis: “ik heb geeneens mindfulness gehad… ik moest een rozijntje proeven…”. Na deze bijeenkomst moest er thuis geoefend worden met een CD om lichaamsbewustzijn te krijgen. Deze CD is op enthousiaste wijze (not) ingesproken door een manspersoon die begint bij je tenen en eindigt bij het puntje van je hoofd. Ieder onderdeel van je lijf wordt benoemd met de bedoeling je hier bewust van te worden.

Je voelt het waarschijnlijk al aankomen… deze nuchtere Tukker kon hier niets mee. Iedere keer dat ik hem sprak, was hij in slaap gevallen bij het onderdeel knie, enkel en soms zelfs al bij zijn kleine teen!

Ik besloot er zelf een poging aan te wagen. Ja hoor… ook ik had last van hetzelfde… Al bij mijn enkels viel ik in slaap… En dat rozijntje?? Daar begon ik al geeneens aan!

Toen ik in een drukke fase kwam adviseerde de huisarts mij om ook mindfulness te gaan volgen. Met de ervaring hierboven beschreven, zou dit hem niet gaan worden. Yoga was mijn tweede plan. Ik kwam in een kleine yogaschool uit. (Advies: ga de eerste keer NIET samen met een goede vriendin die je al een poosje niet gesproken hebt en met wie je vlák vóór de les een wijntje hebt gedronken… Gegarandeerd lol in de héle stille momenten 🙂 ) Mijn vriendin die mee zou gaan haakte af en toch ging ik alleen verder. In deze yogaschool leerde ik ontspannen, ik leerde rust te krijgen in mijn hoofd, ik leerde ontspannen te ademen. Kortom; het advies van de huisarts was goed voor mij geweest!

Via een vriendin van me kwam ik (weer) in aanraking met mindfulness. Met lichte allergische reacties hoorde ik haar verhaal aan. Wat bleek? Zij had geen rozijn gehad… Zij viel niet in slaap tijdens de oefeningen… Zij was enthousiast! Langzaamaan nam ze mij mee in haar ervaringen en oefeningen en werd ik getriggerd. Zelfs IK werd enthousiast! Zij kreeg hele praktische oefeningen die ze dagelijks kan gebruiken, die prettig zijn…

Door deze praktische oefeningen merk ik, dat ik ze dagelijks toepas. Dat ik andere routines krijg. Dat ik meer rust in mijn hoofd krijg. Kortom; leerzame oefeningen.

Zelf ben ik gaan nadenken hoe ik dit vorm kan geven binnen Paard en MenZ. Dezelfde opdrachten zijn het niet geworden aangezien ik ook met paarden werk. Maar interessant en leerzaam is het zeer zeker! Door Arthur Postma aan te trekken als mindfulnesscoach krijgt deze workshop nóg meer lading.  We hopen hiermee een praktische 3 uur durende workshop neer te zetten waar ook jij enthousiast op terug kijkt. Ben jij (net als ik) die kritische, nuchtere persoon; kom het dan eens vrijblijvend proberen!

Op zondag 10 februari zullen wij van 9.30 tot 12.30 een 3 uur durende workshop presenteren vól praktische oefeningen. Koffie en thee is inbegrepen in een verwarmde kantine.

Omdat we dit aanbieden als pilot is de prijs van deze 3 uur durende workshop 25,-. Na deze pilot worden het puntje op de i gezet en zal de workshop regelmatiger plaats gaan vinden.  Pas op: bij een deelnemersaantal van 10 personen zit de workshop vol!

De kracht van belonen (deel 2)

Mijn vorige blog ging over “de kracht van belonen”. Hierin leg ik uit dat er verschillende manieren zijn van belonen. Dat is binnen de zakelijke sfeer geschreven. Natuurlijk heb je ook beloningen in de persoonlijke sfeer…

Recent ben ik met mijn nichtje gaan paardrijden. Tot frustratie van mijn broer wilde mijn nichtje niet stoppen met duimen. Van alles werd ingezet. ‘Bitex’ werd op de duimen gesmeerd, uiteindelijk zelfs duim en wijsvinger aan elkaar getaped. Alles om te voorkomen dat ze bleef duimen. Tóch gaf ze zelf wél aan hiermee te willen stoppen. Nadat ik dit gehoord had, ben ik met mijn nichtje van 7 ‘in gesprek’ geweest. Ik weet namelijk dat ze ENORM fan is van paarden en paardrijden maar dit zelf niet beoefent aangezien ze andere sporten nu gekozen heeft. (Mijn broer vond het TOTAAL niet erg dat ze de andere sporten leuker vond. “Paardrijden is toch geen sport??” Zo zei mijn broer… (Daar volgt misschien later nog een blog over 😉 )

Mijn nichtje gaf dus aan graag een keertje te willen komen paardrijden. Aangezien zij in Limburg woont en ik in het Oosten van het land, was enige planning nodig. Maar…. We spraken af: als zij komt paardrijden, zou zij gestopt zijn met duimen. Een beloningskaart werd gemaakt van 4 weken. Als ze ná deze 4 weken volledig gestopt was, mocht ze komen paardrijden. De eerste week ging wat lastig, de tweede week al ietsje beter, de derde week goed en uiteindelijk na 4 weken is ze gestopt! Mede dankzij de positieve bemoedigingen van mijn broer en schoonzus uiteraard!

Toen was daar dan EINDELIJK de dag dat ze les krijgt op een pony van mij. De borstels, elastiekjes, strikjes etc liggen natuurlijk al klaar. Ook oma hielp mee door met mijn nichtje op zondag met de trein naar Wierden te komen, hier te slapen en mee te helpen met de pony. Kortom: na 4 weken van ‘korte’ beloningen: “wauw, goed gedaan!” tot een uurtje les op een pony. De twee dagen konden natuurlijk niet stuk! Geen zakgeld verhoging oid maar een ochtendje ‘quality-time’ met een pony. Enne…. Afgesproken is natuurlijk, dat als ze tóch weer opnieuw begint, hier uiteraard een tegenprestatie voor komt 🙂

 

De kracht van belonen (deel 1)

In alle sessies, die klanten bij Paard en MenZ ondergaan, is één onderdeel essentieel; Verandering. Dit geldt voor individuele sessie maar ook bij teamsessies. De persoon of het team in de ring wil graag een verandering ondergaan. Dit kunnen heel veel verschillende veranderingen zijn.

Bij een individuele sessie kan je denken aan:

  • Verandering van aanpak bij bijvoorbeeld burn-out klachten
  • Rouwverwerking
  • Een nieuwe start willen maken bij een nieuwe baan

Bij een team kan je denken aan:

  • Verandering van werkwijzen
  • Gebruik maken van elkaars kwaliteiten
  • Communicatie effectief in leren zetten

Vandaag zoom ik iets meer in op team/ werkverandering en zal in deel 2 een voorbeeld geven over belonen in de praktijk.

Want…. wanneer is zo’n verandering haalbaar en wanneer spreek je van een succes? Hoe hoog leg je de lat? Dan kom ik bij het onderdeel “belonen”. Iedereen kent (waarschijnlijk) het voorbeeld: hoe wordt een kind zindelijk? Dat gebeurt stapsgewijs, met positieve beloningen: “Wauw! Alweer een plas gedaan!” of middels een stickerkaart: “Als jij 5x op het potje hebt geplast, dan gaan we…. Of dan krijg je….”

Voor ons volwassenen en teams werkt het écht niet anders. Jij wil toch ook graag horen dat je het goed hebt gedaan? Dat kan middels een compliment of schouderklopje maar eventueel ook met promotie of zelfs salarisverhoging. Afhankelijk van welke verandering je wilt bereiken. Hierbij  heb ik het effect van belonen onderzocht. Als werkgever of manager wil je jouw medewerkers goed belonen en tevens organisatiedoelstellingen realiseren. Je geeft ze een kerstpakket, winstuitkering, fitnessregeling of bonus bij tien jaar in dienst. En dan ontdek je dat de medewerkers deze beloningselementen helemaal niet zo belangrijk vinden. Het is niet nieuw dat werktevredenheid maar ten dele bereikt kan worden via belonen. Het gaat vooral om zekerheid en waardering. En salaris dan?

Wat is ‘belonen’?

Laten we eerst even kijken naar wat belonen is. Wat verstaan we onder een beloningsmethodiek? Bij het begrip beloningsmethodiek kun je onderscheid maken tussen extrinsieke (zoals salaris) en intrinsieke beloningen (zoals werkuitdaging). Een belangrijk onderdeel van de financiële (tastbare) beloningsmethodiek is het salaris. Dit maakt het lastig om goed onderzoek te doen naar wat medewerkers belangrijk vinden op het gebied van belonen. De onderdelen die hieronder vallen (financieel en niet financieel) kunnen heel breed zijn. Het financiële deel kan gesplitst worden in het basissalaris, salarisafhankelijke onderdelen (zoals pensioen / vakantiegeld) en variabele onderdelen (zoals bonus / winstuitkering). Bij niet financiële onderdelen kan je denken aan erkenning en waardering, doorgroeimogelijkheden en mogelijkheid tot ontwikkeling. Gesteld kan worden dat er zes elementen zijn die medewerkers motiveren, te weten

  • een hoog salaris
  • comfortabele werkomstandigheden
  • baanzekerheid
  • uitdagend werk
  • promotie
  • het krijgen van waardering.

Dit is ook terug te vinden in het Nationaal Beloningsonderzoek onder 112.500 medewerkers binnen 230 organisaties in Nederland. Hierin wordt aangegeven dat de onderdelen “opleidings- en ontwikkelingsmogelijkheden” gevolgd door “pensioenregeling” het meest genoemd worden in relatie tot binding.

Het effect van salaris?

Salaris kan leiden tot een hogere motivatie en tegelijk komt uit onderzoek naar voren dat het gaat om een korte termijn motivatie. Wat belangrijker is de hoogte van het salaris is hoe billijk (fair) medewerkers de methodiek ervaren. Medewerkers bepalen of zij de hoogte van de ontvangen beloning rechtvaardig vinden. Zij maken daarbij een afweging tussen de geleverde inspanning en de daaraan gekoppelde opbrengst. Zodra medewerkers de beloning niet rechtvaardig of in balans vinden, kan dit reden zijn om een organisatie te verlaten. De wijze van communicatie en toelichting is hierbij van groot belang. Waarom krijgt mijn collega een verhoging of verdient hij meer dan ik? Een goede toelichting over de procedure of de gehanteerde methodiek en eventueel de uitkomst (salarisindeling of verhoging) heeft positieve invloed op het rechtvaardigheidsgevoel. Medewerkers vergelijken hun salaris zowel intern als extern. Bij een externe vergelijking wordt gekeken naar referentiefuncties. Dit zijn functies die, vanuit het perspectief van de medewerker, vergelijkbaar zijn. Is dat vergelijkbaar met wat ik doe? Arbeidstevredenheid kan dalen indien medewerkers het idee krijgen dat hun salaris niet (meer) marktconform is. Gebleken is dat salaris geen direct positief effect op de intrinsieke motivatie van medewerkers. Mensen gaan niet harder of gemotiveerder werken. De andere kant van het verhaal is dat salaris wel een negatief effect kan hebben. Indien het salaris niet eerlijk of marktconform wordt gevonden, dan kan salaris een belangrijke demotivator zijn!

Wat heeft positieve invloed? 

Uiteindelijk blijkt dat de financiële beloning voor een klein deel van de medewerkers direct invloed heeft op de werktevredenheid. Kijk je naar de psychologische beloningselementen dan heeft dit positieve invloed op alle medewerkers. Wat vinden medewerkers dan belangrijk;

  • Erkenning krijgen voor het werk
  • Behoefte aan waardering
  • Gevoel deel uit te maken van een organisatie
  • De mogelijkheid om zich te kunnen ontwikkelen (loopbaanmogelijkheden en inzetbaarheid)
  • Werksfeer
  • Plezier hebben in je werk, je werk leuk vinden
  • Baanzekerheid (continuïteit)
  • Eerlijke methodiek en procedure van belonen

Het gebrek aan waardering, erkenning en mogelijkheid voor ontwikkeling, is een belangrijke reden voor verloop binnen organisaties.

Dus… Het is absoluut belangrijk dat er sprake is van een eerlijke beloningsmethodiek. Daarnaast is het van belang dat regelmatig getoetst wordt of salarissen marktconform zijn. Dit voorkomt demotivatie. Salaris is niet de belangrijkste motivator. Bij een verhoging is er sprake van een positief kortdurend effect. De belangrijkste motivator zit in het geven van waardering, het gevoel deel uit te maken van een organisatie (trots) en de mogelijkheid om zich te ontwikkelen.

 

 

Genieten met de hoofdletter “G”!

Op maandag stap Karin enthousiast het erf op. Karin is een energieke vrouw die via haar werkgever een traject volgt bij mij. De laatste periode heeft ze behoorlijk veel gevraagd van zichzelf en is hierdoor in de ziektewet terecht gekomen. Ze straalt energie uit maar je ziet ook dat ze moe is.

Tijdens de intake hebben we gekeken naar wát haar klachten precies zijn en hoe het op dít moment gaat. Ook welke doelen ze wil behalen zijn besproken. Tijdens de intake heb ik al het gevoel dat Karin iets té enthousiast is qua terugkeer op het werk. Ik vraag haar dan ook “mág je weer gaan werken of moet je weer gaan werken?” als ze aangeeft binnenkort weer te gaan starten met reïntegratie werkzaamheden. Hierop geeft ze geen heel duidelijk antwoord en we gaan als afsluiting van de intake een korte sessie met het paard doen. Hierbij schrijf ik voor mezelf al op “gas terug nemen…”. Ik heb het idee dat ze te hard van stapel loopt maar dat zal ze vast zelf gaan ervaren tijdens de sessie(s).

Afgelopen maandag kwam ze dan ook voor de tweede keer. Dit keer werkt Cerise met haar. Een enthousiast en fijngevoelig paard wat telkens de kleine dingetjes haarfijn duidelijk weet te maken. Cerise gaat graag even liggen voorafgaand aan de sessie. Dit om even de stalkriebels van zich af te halen. Dit doet ze dan ook direct als ik haar in de cirkel plaats. Ondertussen vraag ik aan Karin met welk doel we vandaag gaan starten. Dat wordt het doel: “de ander (en mezelf) weer leren vertrouwen”.

Karin heeft als opdracht: laat het paard enkele stappen achterwaarts lopen. Ze stapt rustig de bak in en zoekt eerst contact met Cerise. Vervolgens laat ze haar vrijwel direct een aantal passen achterwaarts stappen. Rustig wacht ik af wat ze gaat zeggen. Cerise haakt af en loopt héél langzaam verder. Karin gaat er achteraan. Cerise stapt uiterst rustig door. Dan zoekt Karin opnieuw contact en wil haar nogmaals achterwaarts laten stappen. Dit lukt deze keer niet. Als ik haar vraag wat er gebeurt bij haar geeft ze aan: “ze wil niet meer meewerken”. Hierover gaan we in gesprek. De eerste keer heeft ze namelijk wél achterwaarts gestapt. Waarom een tweede keer? Dan begint Karin verontschuldigend te lachen. “Tja… de lat ligt nu eenmaal hoog en ik wil graag dat ze het nog een keertje doet”. Terwijl ze het zegt, valt het kwartje. “Dat doe ik eigenlijk ook bij mezelf….”

Tijdens ons gesprek gaat Cerise vlak naast Karin liggen en blijft liggen. Het lijkt even alsof ze wil gaan rollen maar doet het niet. Ik vraag Karin wat ze nu het liefste zou doen. Zij twijfelt even en geeft aan dat ze er het liefste tegenaan kruipt. Dit kan niet bij ieder paard en bij iedere klant maar ik weet dat zij ervaring heeft met paarden en geef aan dat het ‘mag’. Ondertussen BAAL ik als een stekker dat ik op dit onwijs mooie moment NIET mijn telefoon bij me heb om een foto te maken. Zowel Karin als Cerise genieten van het moment. Dit wordt verbroken als Cerise opstaat. Karin is er van onder de indruk en we praten hierover. “goh….” zegt Karin. “Dit is wie ik eigenlijk was en wie ik ook weer wil zijn… Rustig erbij kunnen gaan zitten en vanuit alle rust de dingen kunnen bekijken. Wat een onwijs bijzonder moment! Het raakt me écht.”

Terwijl we het erover hebben dat het zo jammer is dat we dit moment niet vast hebben kunnen leggen, gaat Cerise wederom vlak naast Karin liggen. Dit keer laat ik het niet gebeuren en geef aan tóch even mijn telefoon op te halen. Snel maak ik vanaf de kantine wat foto’s… Stel dat ze tóch nog opstaat… Al die tijd blijft Cerise daar liggen. Met haar ogen dicht. Volledige rust uitstralend.

 

Als ik terugkom, zoekt Karin wederom contact met Cerise terwijl ze ligt. Deze keer kan ik wél foto’s maken en doe dit dan ook zeker. 

Als Cerise het contact verbreekt, pinkt Karin een traantje weg. “Dit is genieten….” geeft ze aan. “Dit is de rust die ik weer terug wil.”

Waar ze moeite heeft om de ander te vertrouwen, gaat ze naast een paard zitten van ruim 700 kilogram met 4 sterke benen. Dit paard kan ieder moment opstaan en haar raken maar zij kiest ervoor om ernaast te gaan zitten en het paard te vertrouwen. Terwijl we dit bespreken glimlacht ze en valt het kwartje… Dan besluiten we de sessie af te sluiten.

Terug in de kantine met een glaasje water is Karin er nog steeds beduusd van. “Ja, ik moet mezelf weer wat meer rust gunnen en weer meer gaan genieten. Nu weet ik weer hoe dat voelt!”.

Ik besluit om niet over twee weken maar haar over drie weken weer in te plannen. Kan ze mooi een weekje extra rust hebben 😉

Met toestemming van “Karin” plaats ik dit verhaal en deze foto. De naam is uiteraard veranderd.

 

 

 

 

Persoonlijk leiderschap

Wat is persoonlijk leiderschap?

“het vermogen om je eigen doelen te realiseren door geloof in eigen kunnen en door optimaal gebruik te maken van je talenten en passies.”

 Persoonlijk leiderschap en formeel leiderschap

Als wij over leiderschap spreken, wordt dit door iedereen vaak en snel geassocieerd met management en leiderschapsfuncties. Dat is ook heel erg logisch, want de essentie van deze functies is leiding geven. Deze vorm van leiderschap is formeel leiderschap. Een formeel leider heeft formeel de bevoegdheid en verantwoordelijkheid om leiding te geven. Wellicht ben jij een formeel leider en geef jij in het dagelijks leven leiding aan een groep mensen.

Maar los van een formele leider, geef je jezelf ook leiding. Er bestaat dus ook een interne leider. Die je vertelt, wat je moet doen: hoe laat sta je op, hoe laat ga je naar je werk, waar je wel en niet betrokken bij wilt zijn, welke partner je wilt etc. Dagelijks wordt onze interne leider frequent geraadpleegd. Wij zijn en worden betrokken in zeer veel situaties waarin je zelf je leider bent of zou moeten zijn.
Als je naar je dagelijks leven kijkt, en dat aandachtig observeert zal je merken dat je vaak geleefd wordt in plaats van dat je jezelf leidt. In je omgeving gebeurt iets en dat beïnvloed je en je reageert erop. Het is een reactie op een gebeurtenis. Het is reactief en niet proactief. Maar het kan ook anders. Je hoeft je niet te laten beïnvloeden door wat er in je omgeving gebeurt, maar je kunt je eigen koers varen. Je kunt een proactieve attitude ontwikkelen en worden wie jij daadwerkelijk bent.

Vaak reageren we op een situatie of gebeurtenis, terwijl we achteraf pas door hebben dat we eigenlijk anders willen hadden reageren. Iemand met veel persoonlijk leiderschap is in staat om op dat moment op een manier te reageren die het beste past. Gelukkig kan iedereen persoonlijk leiderschap leren

Een effectieve methode om zelfmanagement te leren is het ontwikkelen van persoonlijk leiderschap. Hoe je dit kan ontwikkelen is o.a. middels een training bij Paard en MenZ. Onder het kopje “diensten” is terug te vinden wat de inhoud van de training is en hoe jij je hiervoor kan aanmelden. Je kan je eventueel ook met een team leidinggevenden van één en dezelfde organisatie aanmelden voor deze training. Neem hiervoor wel even contact met ons op middels de site.

 

“Never stop dreaming”

“Never stop dreaming”

De laatste tijd is er weinig geblogd door mij. Nu heb ik dan toch maar eens de tijd genomen om er eens goed voor te gaan zitten. Het is geen kwestie van “geen inspiratie” maar eerder een kwestie van “geen tijd”. Dat zal ik in dit blog gaan uitleggen.

Ik heb 2017 afgesloten als een méér dan BIJZONDER jaar. Een jaar waar alles ineens op zijn plek viel voor mij en waar ik allerlei mensen heb leren kennen.

Het begint eigenlijk allemaal een aantal jaren geleden. Getrouwd en in een relatie met de nodige downs. We hebben hier samen hard voor geknokt om er toch uit te kunnen komen en durf ook te zeggen dat ik er alles aan gedaan heb om de relatie te “redden”. Uiteindelijk moet je tóch een keuze maken. Blijf je bij elkaar ten koste van jezelf of kies je juist voor jezelf en durf je een stap in een onzekere wereld te zetten? Deze vraag zal vast herkenbaar zijn bij een aantal mensen. Niet alleen op relatie gebied maar denk bijvoorbeeld ook aan je werk. Waarom doe je dit werk? Voor je inkomen of omdat je er veel voldoening uit haalt?

In onze relatie was mijn kinderwens een groot onderdeel. Na vele jaren van hormoonspuiten, grenzen verleggen, ziekenhuis bezoeken, teleurstelling en uiteindelijk het traject zonder vervulde kinderwens afsluiten was ik moe. Moe van alle inspanningen, mijn eigen grenzen ver te buiten gegaan, (goed bedoelde) opmerkingen van mijn omgeving “een kind is niet zaligmakend….” Ik kwam thuis te zitten door mijn lijf. Mijn lijf gaf het op en halveerde mijn bloeddruk. Waar ik normaal al een lage bloeddruk heb, was deze op het dieptepunt 60/ 45 en kon ik letterlijk de bank niet meer af. Psychisch ging de molen door maar lichamelijk was het op. Ik kon niet anders dan eens mijn leven tegen het licht aan te houden. Waar werd ik gelukkig van? Wat zou mij weer opnieuw energie kunnen geven? Dit gaat natuurlijk niet van de een op de andere dag…

Tijdens een weekendje weg kwam ik in aanraking met paardencoaching. Dit triggerde mij om me hier in te verdiepen en uiteindelijk de opleiding te volgen. Deze rondde ik in februari 2015 af en startte ik Paard & MenZ. Door de ontwikkelingen die ik daar maakte en de energie die mij dit gaf kwam ik tot de conclusie dat de relatie, zoals hij de laatste jaren was, mij niet meer gelukkig maakten. Na relatietherapie door de jaren heen en vele gesprekken met z’n tweeën besloten we gezamenlijk om uit elkaar te gaan. 2015 staat voor mij dus nog steeds te boek als “kiezen voor mezelf”. Van alles kwam op mijn pad maar met name onzekerheid… Kwam het nog allemaal wel goed met mij? Kon ik mij alleen wel redden? Een huis werd gezocht, het bedrijf gestart en mijn leven zou weer op poten komen. Ook in dat jaar heb ik allerlei ups en downs gekend. Van financiële tegenslagen tot leuke dates tot volop in het werk.

Als ik dan een sprongetje maak naar eind 2016… leer ik daar mijn huidige partner kennen; Gerrit. Een onwijs lieve man, geduldig, twee pootjes in de modder en ook nog eens (naar mijn idee) érg leuk om te zien 😉

Waar we elkaar op de ene avond leerden kennen via Tinder, spraken we de volgende dag af en een aantal dagen later ben ik niet meer bij hem weg gegaan. Inmiddels had ik wel geleerd “als iets goed voelt, waarom wachten? Volg je gevoel!”

Begin 2017 kwam ook de kinderwens weer ter sprake. Waar ik ineens 3 “bonus-dochters” had stond mijn kinderwens geparkeerd. Gerrit zag hoe ik genoot van het gezinsleven en de meiden om ons heen in de weekenden. Hij opende het gesprek over mijn kinderwens. Door allerlei omstandigheden ben ik volledig afhankelijk van IVF en dit zou ik NOOIT meer doorstaan. Toch kwam het ter sprake… en besloten we een gesprek te plannen in de fertiliteitskliniek te Hengelo. Hier bleek de wachtlijst dusdanig kort, dat we direct de behandelingen in konden gaan. Ook hier gold voor mij weer “volg je gevoel!”

Na een 1,5 maand van spuiten volgde als snel de punctie en terugplaatsing. Deze slaagde direct en de test was positief op Hemelvaartsdag…

Tijdens de vakantie in Turkije met Gerrit en de dames, werd ik ten huwelijk gevraagd. Ook zoiets wat ik NOOIT meer zou doen 😉 . Het gezin is voor mij heel belangrijk en ik vond het dan ook belangrijk dat als “junior” geboren werd, dit binnen één gezinnetje zou zijn. De bruiloft werd gepland, familieleden uitgenodigd en de jurk gekocht.

We wilden graag symbolisch op onze kennismakingsdag trouwen dus werd 28-12-2017 gekozen. Ons 1 jarig jubileum…

Inmiddels is het 9 januari en ben ik bijna 2 weekjes getrouwd met de liefste man die ik mij kan wensen. Midden in mijn verlof heb ik nog 2,5 week te gaan voordat onze “junior” geboren gaat worden. We weten inmiddels dat het een klein kereltje gaat worden.

Ik kijk dus terug op een méér dan bijzonder 2017. Heel veel puzzelstukjes zijn op zijn plek gevallen. Door alle ups en downs van de afgelopen jaren ben ik sterker geworden. Ik heb harde lessen gehad maar ook veel mooie dingen gezien. Geleerd om geduld te hebben (niet mijn sterkste kant 😉 ), open te staan voor de mening en gedachten van anderen, hulp te accepteren van anderen (ik hoef niet ALLES zélf te kunnen), bij tegenslagen niet meteen bij de pakken neer te gaan zitten en vooral te genieten van zaken die op mijn pad komen. Ook al is het een tegenslag, het komt vaak niet voor niets. Hoe vreemd dit ook klinkt.

Ik besef natuurlijk ook ENORM dat dit een wel heel erg rooskleurig verhaal is en dat niet iedereen zijn leven zo ervaart of kan zien. Niet alle details zijn natuurlijk beschreven maar de kern voor mij is: “Never stop dreaming”. Durf te gaan voor dat waar je van droomt. Durf te gaan voor dat wat je energie geeft en gelukkig maakt. Durf te gaan voor je eigen geluk! Hoe jouw pad gaat worden, is jouw keuze. Het kan een lange weg zijn maar je kan ook meerdere kleine stapjes zetten. De keuze is ALTIJD aan jou!

Ons jaar hebben we afgesloten met de zin: “Never stop dreaming” en is terug te vinden in ons leven. Op de fotowand in onze woonkamer, op de lakentjes van Junior en zelfs in onze trouwringen. Dit om onszelf te herinneren aan ons bijzondere jaar. Durf je gevoel te volgen, durf keuzes te maken.

 

 

 

Wij wensen jullie enorm veel succes bij het maken van jullie keuzes… Uiteindelijk pak je je eigen leven weer in je eigen handen en zal je zien dat (op termijn) ook jij terug kan kijken op een bijzonder jaar. Wat wordt dan jouw spreuk?

Omdenken in de praktijk…

 

Het is een poosje stil geweest wat betreft blogs… Na een druk jaar vol ups en veel minder downs besloot ik een vakantie van 2 weken in te plannen. Een vakantie die voor mij ook “nieuw” was. Dit jaar zou ik namelijk mee op vakantie gaan met mijn partner, zijn twee pubers en één spring-in-het-veld 5 jarige. We kozen voor een luxe vakantie in Turkije waar we geen boodschappen hoefden te doen, niet te koken of wassen etc. Lekker “chillen” in pubertaal.

Maar… waar ik vorig jaar op de proef werd gesteld om even “stil te staan” (zie blog: https://www.paardenmenz.nl/2312/0/blog/ook-een-coach-heeft-haar-doelen ) werd ik ook dit jaar weer even getest. Ik werd namelijk goed ziek op vakantie. Dit in combinatie met mijn zwangerschap en procedures van hotel-artsen in Turkije, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. De 3 kinderen gingen mee in de ambulance. Met zwaailicht en op sommige plekken sirenes werd ik naar het ziekenhuis vervoerd. Na een aantal onderzoeken, bleken wat waardes te hoog te zijn en werd een opname besloten. Maar ja… hoe doen we dat? Uiteindelijk besloten we dat mijn partner met de kinderen terug zou gaan naar het hotel en we via WiFi contact zouden houden.

Na allerlei onderzoeken, infusen, echo en allerlei medicatie mocht ik vanaf de volgende dag verder herstellen in het hotel. Het vervoer werd geregeld en met een dieet kon ik mijn verdere vakantie daar afmaken.
Maar… meer dan op een bed liggen ging de eerste dagen niet en na 4 dagen zouden we weer huiswaarts keren. Ik baalde dus aardig!

Zelf ben ik nogal een “fan” van Berthold Gunster en zijn manier van “omdenken”. Iets wat gezien de situatie natuurlijk wat lastiger was. Na een druk jaar wil je graag een week onbezorgd op vakantie kunnen en genieten van excursies, zon en zee. Omdenken is het denken in termen van mogelijkheden en niet in termen van problemen. De grondlegger van omdenken is Berthold Gunster, schrijver van onder meer ‘Ja-maar wat als alles lukt’ en ‘Huh?! – de techniek van het omdenken’. Het is een manier van denken waarbij je kijkt naar de werkelijkheid zoals die is en wat je daar mee zou kunnen. Je gebruikt in feite de energie van het probleem voor iets nieuws. Een interessante gedachte, maar ook toepasbaar voor jou?

Omdenken is in theorie heel simpel. Iedereen kan het leren. Het bestaat uit twee eenvoudige denkstappen:

  • Stap 1: maak van een probleem een feit (deconstrueren). Dit is de noodzakelijk te maken stap van ‘ja-maar’ (het is niet wat het zou móeten zijn en dat is een probleem) naar ‘ja-en’ (het is, wat het is). Ik heb namelijk in het ziekenhuis gelegen en dat was niet meer te veranderen of aan te passen. Dat het vliegtuig over 4 dagen zou gaan was ook een feit. Bijboeken kon niet.
  • Stap 2: maak van dat feit een nieuwe mogelijkheid (construeren). Theoretisch is dat makkelijk, maar in de praktijk uiterst lastig. Want hoe zou het probleem nou de bedoeling kunnen zijn? Die vraag stellen dwingt je denken tot creativiteit. Een nieuwe invalshoek te vinden. Je niet tegen het probleem te verzetten, maar het probleem te kantelen tot een nieuwe mogelijkheid. Door de opname en dat ik behoorlijk verzwakt was, moest ik op bed liggen. Maar dat bed, kon ook een strandbedje of een bedje aan het zwembad zijn. Uitrusten kon ik ook daar. En hee… ik wilde toch relaxen?? Genieten van het feit dat ik voor het eerst als een “gezin” op vakantie was? Rustig aan doen na een druk jaar?

Het mooie hiervan is: als je gaat omdenken, als je die twee stappen consequent toepast, krijg je vanzelf een creatieve geest. Een creatieve geest is dus niet het startpunt van omdenken, het is het resultaat van omdenken!
Omdenken is van toepassing op elk probleem, van de meest onbenullige vraagstukken tot de echt grote en zware problemen. Het is een kwestie van veranderen van mind-set. Door simpel anders tegen de zaken aan te kijken kunnen ze al veranderen.
Zoals ik nu naar mijn vakantie kijk:
Ik heb na een aantal dagen vakantie even 1,5 dag “me-time” gehad in het ziekenhuis. Ik kon mijn boek lezen waar ik bij het zwembad geen tijd voor had of omdat de zon te fel scheen. Ik wilde graag relaxen na een druk jaar en dat is dan ook zeker gelukt. Ik heb héérlijk geslapen en liggen zonnen aan het zwembad of de zee. Ook heb ik de dames op een andere manier leren kennen. Ze waren zorgzaam en ongerust en durfden steeds meer op onderzoek te gaan in het resort waardoor ze een aantal vrienden hebben leren kennen. Iets wat niet gebeurd was als we allerlei excursies hadden gedaan. En hee…. wie kan er zeggen dat ie in een ambulance heeft gelegen zonder dat hij/ zij een ongeluk heeft gehad? De dames vonden het in ieder geval érg bijzonder om mee te maken! (ik ietsje minder 😉 ) Het gaat alweer een stuk beter en wat het precies geweest is, weten ze (nog) niet. Er zijn nog een aantal onderzoeken gaande waardoor mijn vakantie in Nederland ietsje verlengd is 🙂

Ik raad dan ook zeker aan eens te kijken/ luisteren naar Berthold of naar zijn omdenk-show te gaan! Je ogen gaan er zeker van open en je wordt even heerlijk wakker geschud…

Een verhaal uit de praktijk: teamcoaching

Een poosje geleden beloofde ik in mijn blog een praktijkverhaal te schrijven over teamcoaching. En belofte maakt schuld… 😉

Half februari word ik benaderd na een bericht over teamcoaching op LinkedIn. De persoon die mij benaderd vraagt zich af wat het concreet inhoudt en of dit geschikt is voor “zijn team”. Ik geef aan graag langs te komen om mijn werkwijze te kunnen verduidelijken en een intake te plannen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben in mijn auto gestapt naar Enschede en heb daar een gesprek gehad met twee teamleiders. Om als team goed te kunnen “presteren” zijn er vaardigheden nodig.  Deze vaardigheden zijn samengevat in 6 teamcompetenties namelijk:

  • Communiceren
  • Feedback geven en ontvangen
  • Team- rol/ talent benutten
  • Verantwoordelijkheid en initiatief nemen
  • Besluitvorming
  • Conflicten benutten

Tijdens de intake wordt duidelijk dat er tijdens de middag aandacht besteed dient te worden aan de bovenste 3 competenties (dikgedrukt).

Het team komt op een donderdagmiddag bij elkaar op de locatie die ik gebruik in Nijverdal. Voor een lunch is gezorgd. Deze bestaat uit verse soep en broodjes met allerlei soorten beleg. Het team krijgt even de gelegenheid om te acclimatiseren en bij te komen van het ochtendprogramma welke zij op eigen locatie hebben gevolgd middels een studiemorgen. Op de tafels ligt een informatieboekje met het programma en de inhoud van deze middag klaar. In dit boekje zit ook een stuk theorie wat deze middag centraal staat: “Het geven van de juiste (kritische) feedback”.

Als de lunch genuttigd is, starten we met de kennismaking en een stukje theorie. Waarom worden paarden ingezet tijdens een teamcoaching en wat kunnen zij van mij verwachten deze middag?  Na deze theorie gaan we aan de slag. Enigszins sceptisch gaat de groep mee naar beneden…

De eerste opdracht wordt als team uitgevoerd. Tijdens deze opdracht observeer ik vanaf de zijkant wat er gebeurt binnen dit team. Wie neemt er bijvoorbeeld de leiding? Hoe werken ze samen? Tijdens de opdracht loopt het paard vrij rond en haakt aan of aan waar nodig. Na een minuut of 15 geeft de groep aan dat “het paard niet meewerkt”. Vanaf de zijkant had ik dit al gezien maar weet nog niet exact waar het aan ligt en ben hier érg nieuwsgierig naar. Het paard blijft ondertussen druk met spiegelen.
Als de groep bij mij komt staan vraag ik hoe de opdracht verlopen is. Wat is de ervaring, wat viel er op, hoe ging het, hoe voelde jij je er bij? Tijdens dit gesprek komt het paard (Willem) steeds door de groep heen gelopen. Met name één persoon wordt min of meer door Willem uit de groep gezet. Willem gaat telkens voor deze persoon staan tussen de groep en zorgt ervoor dat ze steeds een stukje verder van de groep komt te staan. Ik beschrijf het gedrag van het paard; waarom hij dit doet vanuit een theoretische blik. In een kudde komt dit gedrag namelijk ook voor.
Ik vraag hoe hun samenwerking normaal gesproken is en wát ze samen doen. Wat mij vooraf niet bekend was, was dat deze persoon een ad interim is en pas sinds kort deze groep aanstuurt. Als ik deze persoon vraag hoe deze positie (door het paard in gang gezet) bevalt geeft ze het volgende aan: “ik ben nog maar sinds kort werkzaam binnen dit team en weet ook nog niet hoe het verder gaat verlopen. Wat ik lastig vind in dit team is dat niemand persoonlijk betrokken lijkt te zijn bij mij. Ik voel mij soms buiten de groep gezet. Eigenlijk exact wat dit paard nu doet”.
Hierover ga ik met de groep in gesprek. Herkennen zij dit? In eerste instantie komt er weinig los. Na ruim 20 minuten met elkaar in gesprek te zijn geweest, besluit Willem dat het genoeg is geweest. Hij begint vanuit het niets te bokken en rennen door de cirkel. Waar Willem normaal altijd rustig is en vol respect naar de mensen, verandert hij behoorlijk. De groep stapt uit de cirkel (zoals besproken bij de veiligheidsregels vooraf) en we laten Willem even uitrazen. De groep reageert geschrokken en geeft aan het zielig te vinden voor het paard. Als ik uitleg dat Willem puur oorspronkelijk kuddegedrag laat zien begrijpen ze dit niet direct. Ik benoem datgene wat besproken is in de sessie en het gedrag wat Willem hier telkens bij heeft laten zien. Zelf herken ik de “frustratie” van Willem bij dit team. Meerdere keren hebben wij beiden hetzelfde aangegeven (Willem middels paardengedrag en ik door telkens dezelfde zaken aan te geven) maar dit wordt door het team aan de kant geschoven. Ik ervaar een “muur” waar ik lastig doorheen kom. Na dit gezegd te hebben en weer concrete voorbeelden aan te geven, komt de groep losser. Inhoudelijk wordt er meer gesproken en zelfs gevoel wordt er bij aangegeven. Na ruim 1,5 uur komt de groep vermoeid de ring uit en lopen de kantine in voor een kopje koffie of thee.

De tweede opdracht is een meer individuele opdracht. Namelijk: wat is jouw kwaliteit binnen dit team? Hierbij maak ik gebruik van wat er in de eerste sessie besproken is. Doordat in de eerste sessie heel wat is losgemaakt, zie ik nu meer emoties bij de personen in de ring. Ze durven meer aan te geven en reageren meer open naar elkaar. Kwaliteiten worden benoemd en aangevuld door anderen. Ook wordt besproken hoe deze kwaliteit bijvoorbeeld meer ingezet kan worden.

Na deze opdracht van ongeveer een uur volgt weer een korte pauze en bespreken we de laatste opdracht. Datgene wat tijdens de eerste sessie besproken is i.c.m. de tweede opdracht nemen ze mee naar de laatste teamopdracht. Weer gaan ze gezamenlijk een opdracht uitvoeren mét het paard. Wat opvallend is, is dat het team nu beter communiceert en samenwerkt. Mensen die tijdens de eerste opdracht wat afzijdig werden gehouden, worden nu actief betrokken. Kortom; deze keer lukt het wél de opdracht te volbrengen en trots komen ze op me af en geven aan “het is gelukt!”
Ik vraag ze waarom het is gelukt en doorloop het proces nogmaals met ze. Ook bespreek ik wat dit inhoudt voor ze op de werkvloer.  Wat gaat dit team doen om het op de werkvloer ook te veranderen? Er komen mooie concrete plannen naar voren en er worden al wat voorzichtige afspraken gemaakt om nieuw gedrag in te zetten in het team.

Ter afsluiting maken we een teamfoto en lopen hierna naar boven. Daar wordt er nog kort geëvalueerd. Wat nemen ze mee uit deze middag naar de werkvloer, wat heeft het ze gebracht, wat heeft indruk gemaakt. Ik vraag ze dit op te schrijven in het informatieboekje zodat ze het later nog eens terug kunnen lezen.
Als afsluiter van de middag staat er nog een hapje en een drankje voor ze klaar zodat ze gezamenlijk deze middag kunnen afsluiten.

Reacties die  gegeven zijn op deze middag:
Ik heb inzicht gekregen in elkaars valkuilen en kwaliteiten. Ook heb ik ervaren hoe belangrijk het kan zijn om dingen te delen met elkaar.

Ik neem mee uit deze middag hoe mijn houding is naar de ander toe. Wat is het verschil in iets voelen en zeggen? Hoe kan mijn handelen overkomen op cliënten?

Ontzettend bijzondere middag voor mij en het team!

Intensief maar zó waardevol 🙂  Complimenten voor de rust en mooie opbouw.

Het meest interessant vond ik de eerste opdracht. Willem reageerde op de spanning die binnen het team heerste. Héél bijzonder!